Zijn beleggingen in indexfondsen een zeepbel?

We zijn natuurlijk de meningen van Michael Burry en, vanwege zijn populariteit, waren er veel misvattingen over indexering.

Indexbeleggen, oftewel passief beleggen, is een methode waarbij je de aandelenmarkt in zijn geheel koopt via wereldwijd gespreide fondsen. Zo vermijd je het concentratierisico en probeer je simpelweg mee te groeien met de wereldeconomie. Daarom kun je per definitie niet spreken van een „zeepbel“ als het om deze specifieke beleggingsmethode gaat, want zeepbellen ontstaan meestal wanneer de concentratie in een bepaalde activaklasse waanzinnige niveaus bereikt die geen correcte waarderingen weerspiegelen.

Maar dat weerhoudt beleggers er niet van om rekening te houden met de systeemrisico’s die de wereldeconomie treffen (zoals we nu zien), wat vervolgens invloed heeft op de toestand van de economie en dus ook op de prijzen van activa. En aangezien niemand een glazen bol heeft, weet niemand wanneer de markten zich weer zullen herstellen. Dat gezegd hebbende: het mooie van passief beleggen is dat het bedoeld is voor langetermijnbeleggers, oftewel voor degenen die niet geloven in ‘market timing’, maar zich richten op de tijd die ze op de markt doorbrengen. Onderzoek heeft aangetoond dat degenen die een langetermijnstrategie volgen, die constant beleggen ongeacht de marktomstandigheden en die, ondanks alle gebeurtenissen, belegd blijven in wereldwijd gespreide beleggingen, er uiteindelijk beter uitkomen. Je moet je er alleen wel prettig bij voelen.

Het belangrijkste argument tegen het standpunt van Burry is dat het beheerd vermogen de prijzen niet bepaalt, maar dat die door de handel worden bepaald. Bijna per definitie handelen indexfondsen niet veel. Sterker nog, 95% van alle handel wordt gedaan door actieve fondsen. Er is dus nog steeds veel prijsvorming, wat leidt tot efficiënte markten.

Bovendien zorgt passief beleggen ervoor dat slechte actieve beheerders uit de markt worden verdrongen. Alleen de bekwame actieve beheerders blijven over. Door die slechte actieve beheerders kwijt te raken, wordt de markt alleen maar efficiënter.

Nog een punt is dat uit onderzoek blijkt dat indexfondsen het short gaan op aandelen goedkoper maken. Indexfondsen houden aandelen voor langere tijd aan, wat betekent dat ze die aandelen tegen een uitleenvergoeding aan shorters kunnen uitlenen. Bovendien dragen shorters bij aan de prijsvorming.

Tot slot maken indexfondsen nog steeds maar 7,4% uit van de totale beleggingen in de Verenigde Staten, en in de EU ligt dat percentage nog lager. Dus ook als je kijkt naar het beheerde vermogen, zijn indexfondsen nog steeds vrij klein in vergelijking met het totale vermogen.

We zijn het dus niet eens met Michael Burry dat de geldstroom naar indexfondsen de markten inefficiënt maakt door de aandelenkoersen op te drijven. Het belangrijkste argument is dat de prijsvorming plaatsvindt via de handel en dat actieve beleggers nog steeds het grootste deel van de transacties voor hun rekening nemen (95%). En daar komt geen verandering in, want passieve fondsen handelen per definitie niet.

Bijgewerkt op: 01-05-2023